Новы год майго дзяцiнства. Бабруйск, 1980-я: «Папуас», «мушкецёр», ну i «зайчык», вядома

2285
Дзяніс НОСАЎ. Фота з хатняга архiва
Бобруйчане и могилевчане делятся своими воспоминаниями про то, как праздновали Новый год во времена их детства и юности.
1977. У дзіцячым садку быў строгі падзел: дзяўчынкі-сняжынкі, хлопчыкі-зайчыкі.
1977. У дзіцячым садку быў строгі падзел: дзяўчынкі-сняжынкі, хлопчыкі-зайчыкі.

Святкаванні Новых гадоў – гэта, вядома ж, тое, што абавязкова запамінаецца з дзяцінства. І ўпрыгожванне хаты, і ялінкі (у нас заўсёды было дзве: маленькая, штучная, са сваімі мініцацкамі з Венгрыі – ў дзіцячым пакоi і натуральная, з вялікімі цацкамі розных эпох і гірляндамі – у залi). І шыкоўная чатырохкаляровая гірлянда, якую можна было пераключаць міргаць, як хочаш – бацька зрабіў. І таемныя падарункі – спачатку ад Дзеда Мароза, потым ужо ясна, што ад бацькоў, але ўсё роўна таемна, і так цікавей. І яркае аздабленне гораду – хоць ілюмінацыі тады было вобмаль, але ўдзень глядзелася няблага. І навагоднія ранішнікі і вечарыны, вясёлае там знаходзілася не толькі для самых малюпасаў.

Мае школьныя гады прыйшліся на ўсе 80-я. Ня ведаю, як цяпер, а тады для дзіцячых садкоў і пачатковых класаў школ, для ўсіх гарадскіх навагодніх ранішнікаў было абавязковым буянне касцюмаў. Збольшага самаробных. У дзіцячым садку быў строгі падзел: дзяўчынкі-сняжынкі, хлопчыкі-зайчыкі. На школьных святах фантазія ў кожнага – у кожных бацькоў – была свая, у выніку такi асартымент, што вочы разбягаліся. Было цікава і на іншых паглядзець, і сабой пахваліцца.

Праўда, сваім першым школьным касцюмам пахваліцца не магу. Па спартовай залі вакол ялінкі я бегаў... папуасам. З нечым намазаным тварам, у чорным трыко і «спадніцы» з нейкіх жоўтых цэлафанавых стужак. Магчыма, збоку гэта было не толькі смешна, але і весела – мне ж было крыху няёмка, здавалася, што адзенне надта простае, умоўнае, навагодні строй мусіць быць не такі. Напрыклад, такі, як на гарадскім ранішніку праз год. Вось там была зусім іншая справа – шырокая шляпа з паперы на завязачках, блакітны плашч-накідка, нейкія карункі на боты і сапраўдная шпага! Адразу ясна – мушкецёр! Шпагу, вядома ж, зладзілі бацька з дзедам з тоўстага дроту, але выглядала як мае быць – і гарда бліскучая, і рукаятка плеценая. Нічога не памятаю з таго свята, апроч таго, што яно было ў Палацы культуры «ФанДОКу».

1987. Мой касцюм быў зроблены па маім уласным дызайне.
1987. Мой касцюм быў зроблены па маім уласным дызайне.

Потым касцюмаваныя балы надоўга прыпыніліся, мы ж, нібыта, выраслі. Але ў старэйшых класах зноў дараслі. Пад час навагодняй дыскатэкі ў той жа спартовай залі кожны клас паказваў нейкую сцэнку. Ідэі нашай ня памятаю зусім, настолькі яна была, як цяпер кажуць, «укураная». Я быў – нечакана – Князь Цемры, і мне дзяўчыны-вядзьмаркі прыслужвалі, на трон усаджвалі, перада мной танчылі, за рукі кудысці падводзілі. Мой касцюм быў зроблены па маім уласным дызайне – ужо чорны плашч-накідка, здаецца, сам края гірляндамі абшываў, вертыкальны хвост на галаве – дзякуючы цыліндрычнай заколцы, адна вісюлька-завушніца і мае любімыя «хіповыя» сонечныя акуляры з аднім шкельцам, амаль як у «Ассе». Я так дахаты і паехаў, у тралейбусе праз увесь горад. Вось гэта, разумею, Новы год!

А яшчэ ў старэйшых класах я даведаўся, што бываюць зімовыя лагеры. Прапанавалі бацькі туды пуцёўку, я пагадзіўся, цікава ж. Заезд перад Новым годам і амаль на ўсе канікулы. Але на наступны дзень там высветлілася, што Новы год сустракаем выключна ў лагеры, дахаты адпрасіцца нельга. Як так, я быў упэўнены, што можна на дзянёк сматацца, мне вельмі была патрэбная сама навагодняя ноч дома. Тобок, у Бабруйску. Ведаў, што сябры-аднакласнікі збіраюцца на плошчу, хацеў з імі. Ну ладна, мяне больш цікавіла аднакласніца. Падрабязныя прычыны я, вядома, не агучваў, увесь атрад не разумеў, што за дурасць мне прыспічыла, а важатыя стаялі на цвёрдым «не» – ніякіх «туды й назад», можаш з'язджаць, але ўжо ў горадзе і заставайся, не прымем. Ну раз так, я й з'ехаў. Бацькі трохі пакрыўдзіліся, 12 рублёў прапалі. А аднакласнікаў я так і не сустрэў...

Малявалі фарбамі па шкле.
Малявалі фарбамі па шкле.

А самыя цёплыя ўспаміны пра Новы год – сямейныя. Як мы ўсе – бацька, маці, мы з братам – у нашай новай кватэры ладзілі конкурсы цацак (потым штогод вешалі на ялінку і сваю ранейшую творчасць), гуляліся ў гульні на салодкія прызы і малявалі на вокнах. Ня толькі выразалі й клеілі зорачкі-сняжынкі, але й малявалі фарбамі па шкле! Галоўны мастак быў бацька, і мы трохі дапамагалі. Арыгінальнасць. Прыгажосць. Шчасце.

Читайте полный цикл публикаций: