«С соседями кормим и стерилизуем кошек во дворе, зять домики им сделал». Жизнь глазами бобруйчан

2631
Артём ЛУКЬЯНОВИЧ.
Каждую неделю спрашиваем у читателей – как жизнь, о чём думается, какие новости волнуют?

«Ждем, как потеплеет – и на дачу»

Валентина Коваленко, ул. Гагарина:

– Последнее время новости очень грустные: двоюродная сестра давно сильно болела и умерла, тетя, ее мама, не выдержала и через 10 дней пошла вслед за дочкой... Сами хоть не болеем, и слава Богу. У дочки офис тут, работа нормально идет, внучка школу заканчивает, хочет поступать в Калининградскую академию туризма. У нас там родственников много, и я там жила, но морские ветра мне не подходят, вернулась. Сын в Москве уже пять лет работает, домой только летом, в отпуск, а семья тут. На эти выходные внук у меня гостил, сейчас забрали уже, бо в школу надо.

Ждем, как потеплеет – и на дачу, в Богушовку. Летом мы с внуком почти все время там: яблони, клубника, огородик, лес близко, заводь от речушки – хорошо. И домик на несколько комнат от мамы остался.

А вашу газету я всегда выписываю, в прошлом году даже подарок получила как подписчик. Скоро приду на второе полугодие подписываться.

«Занялі 14-е месца сярод 32-х «профі» і «монстраў»

Виталий Мурашкевич, библиотекарь:

– У мінулыя выхадныя мы з сябрамі сваёй камандай «Angry Beavers» з’ездзілі ў Магілёў, там праходзіў нацыянальны фестываль інтэлектуальных гульняў «Сакавіцкі леў». Наогул, гэта знакавае мерапрыемства для тых, хто хоча добра паварушыць глуздамі. У мінулым годзе праз пандэмію фестываль адмяніўся, а ў гэтым годзе нарэшце адбыўся.

Былі розныя гульні-мерапрыемствы, але мы змаглі прыехаць толькі на адзін дзень, непасрэдна на «Што? Дзе? Калі?». 45 пытанняў, 32 каманды, сярод якіх шмат «прафэсійных» і нават «монстры» з тэлегульняў. Асабіста для нас, цалкам аматарскай каманды, вынікі не горшыя: 14-е месца. Мы вельмі радыя, тым больш што ў гэткім годзе зусім мала трэніраваліся. І свой горад прадстаўлялі толькі мы. Я лічу, што Бабруйску востра не хапае чагосьці больш сур’ёзнага, чым барныя квізы.

4.04.21. Бобруйская команда «Angry Beavers» на фестивале интеллектуальных игр «Мартовский лев». Фото: Виталий Мурашкевич
4.04.21. Бобруйская команда «Angry Beavers» на фестивале интеллектуальных игр «Мартовский лев». Фото: Виталий Мурашкевич

На жаль, вялікую ролю на тым свяце гралі расійскія «інтэгратары». Думаю, таму «Сакавіцкага льва» перанеслі на пачатак красавіка. Дзяржаўнае расійскае агенцтва «по делам соотечественников за рубежом» «Россотрудничество» – спонсар, але яны і з прамовамі выступалі, віншавалі «всех белорусов с праздником». Такі, лічу, «інструмэнт мягкай сілы» для прасоўвання ідэй «інтэграцыі». А зала, дарэчы, у адказ на «праздник» загудзела.

А 1-га красавіка шырока разыйшлася навіна, што беларускае выдавецтва «Янушкевіч» трапіла ў Топ-100 еўрапейскіх выдавецтваў, аж на 39-е месца. Мы ўсе парадаваліся, бо Янушкевіч круты, выдае шыкоўныя кнігі, і беларускія, і сусветныя ў файным перакладзе. Я чытаў ім выдадзеную кнігу нобелеўскага лаўрэата Архана Памука «Стамбул. Горад і ўспаміны», цяпер дачытваю свежы бэстсэлер Даніэля Кельмана «Тыль» – вельмі лёгка і з захапленнем чытаецца. Карацей, вельмі лёгка было паверыць у гэткі прыз, а аказалася... жарт. Ну, нічога, калі б той конкурс сапраўды існаваў, упэўнены, што «Янушкевіч» там бы і апынуўся.

«При кошках таких проблем не было»

Светлана Дединец, проезд Звездный:

– Все очень грустно, в первую очередь, из-за обстановки в стране, не хочется и говорить. Я бюджетница, нам зарплаты пока не сокращают, и то ладно. С родными нормально, вторую волну пережили, не болели.

Хорошо, что вы много пишете про волонтеров, но на уровне государства ничего не делается, люди сами собираются и пытаются проблемы решать. Мы вот с внуком постоянно помогаем приютам для животных, приносим корм, выгуливаем собачек. С соседями кормим и стерилизуем кошек во дворе, зять домики им сделал, так они перезимовали нормально. Некоторым почему-то мешали кошки в подвале – их оттуда прогнали, так сейчас крысы пришли. Сантехник сначала травить отказывался, ведь страшная вонь будет. Но они провод для интернета перегрызли, пришлось травить. Сейчас в подвале вонь и куча трупов, надо убирать. А при кошках таких проблем не было. До они же там и только зимой грелись, а когда тепло – на улице живут.

«За Суэцкі канал перажываў»

Константин Грахов, территориальный менеджер компании «Chamäleon GmbH» (Германия):

– З-за кавіду, як межы зачыніліся, я ў асноўным працую дыстанцыйна. А так звычайна пастаянна вандраваў: то нямецкі офіс, то Лацінская Амэрыка, іншыя краіны, дзе ёсць нашыя імпартэры. А ў асноўным жыву ў Менску. І часта прыязджаю ў Бабруйск да матулі. Ды ў мяне і жонка з Бабруйску, і ейныя бацькі тут – так што вельмі зручна збірацца ўсім разам. Сямья, блізкія людзі і здароўе – гэта галоўнае.

Вось цяпер на Вялікдзень прыехаў. Трохі дзіўныя пачуцці ў мяне да гораду – у Бабруйску я нарадзіўся, але ніякіх продкаў адсюль няма, бацькі тут толькі пазнаёміліся, распачаўшы працаваць у тэатры. Так што, нарадзіўшыся, я пачаў вывучаць горад з нуля. І атрымаў тут галоўную адукацыю, галоўных сяброў. Таму ў мяне, з аднаго боку, вельмі цёплыя пачуцці, а з другога, баюся, што тут можа ўсё загнуцца з такім эгаізмам і абыякавасцю вялікай колькасці жыхароў. Але жыццё ідзе, і ёсць файныя творчыя людзі. І трэба рухацца, трэба змагацца. Рабіць штосці сваё малое і сачыць за сусветнымі прыкладамі.

З сусветных навінаў – я за Суэцкі канал перажываў. Я працую ў міжнароднай кампаніі, і з-за такіх лагістычных праблем, якія паставіў той карабель, што застраў і перакрыў канал, церпяць усе. І нашай фірме, чые тавары непасрэдна там у чарзе не чакалі, таксама гэтыя праблемы могуць адгукнуцца. Ды і адразу, напрыклад, кошты на нафту ўзняліся на 6 адсоткаў. Такое ўжо было ўзімку, калі з-за маразоў і снегу ў ЗША спыніўся буйны завод, што вырабляе ацэтон. Мы, як вытворцы аўтахіміі, гэта адразу адчулі, і шмат хто іншы адчуе праз паўгады. Вось так гэта працуе, глабальная эканоміка – справа добрая, але ёсць і такія рызыкі, што адзін танкер створыць глабальную праблему.