Змитер Бартосик, автор лучшей книги Беларуси-2017, представил в Бобруйске две новые книги

1015
Артём ЛУКЬЯНОВИЧ, фото и видео автора
Змитер Бартосик – бард, журналист, лауреат трех литературных премий за книгу «Быў у пана верабейка гаварушчы», привез бобруйчанам свою вторую книгу и читал отрывки из третьей, еще не написанной. А также пел и раздавал автографы.

Встреча прошла в тайм-клубе «13:87». Змитер Бартосик представил свою вторую изданную книгу «Клініка кітайскага дантыста». Как и первая, это «непридуманная литература», собрание путевых заметок и разговоров с людьми про культуру. За первую, «Быў у пана верабейка гаварушчы» – собрание рассказов пожилых людей про их жизнь в Беларуси 20 века под разными режимами, – автор получил в 2017 году премию имени Алеся Адамовича от Белорусского ПЭН-центра, премию имени Сагановичей Белорусского союза писателей и Згуртавання беларусаў свету «Бацькаўшчына», а также главную литературную премию Беларуси, имени Ежи Гедройца.

Зал ухохатывался с новых заметок Бартосика, написанных в путешествиях по Беларуси и России. И просил на бис спеть авторские песни и знаменитые в его исполнении романсы Вертинского по-белорусски. На прощанье Змитер Бартосик подписал бобруйчанам свои книги и альбомы, а также «открыл» стену автографов в тайм-клубе.

Первый автограф на стене
Первый автограф на стене
Да лепшых часоў дажывем. Зьміцер Бартосік
Да лепшых часоў дажывем. Зьміцер Бартосік

Отрывки из будущих книг Змитера Бартосика.

Про вологодских таксистов:

Другога таксіста я б назваў арыстакратам. Гэта быў малады, хударлявы, з тонкімі рысамі твару чалавек з глыбокім, грасіраваным «р». Ён вымаўляў сваё францускае «Р», як расейскае дваранства эпохі Аляксандра Пушкіна. Арыстакрат быў на «Ладзе». Таму і размова ў нас зайшла пра аўтамабілі. Паскардзіўшыся на свой стары Опэль, я выказаў асьцярожную надзею набыць новае расейскае аўто. Далей адбыўся такі дыялёг:

— О! Я бы вам не советовал бгргать гргоссийскую машину.

— Скажите, а Вы патриот России?

— О да! Я, конечно, патгргиот Гргоссии!

— Но почему же Вы, патриот России, мне не советуете брать российскую машину?

— Ну, что тут непонятного? Потому что она сделана нашими, гргусскими гргуками!

Из серии «Беларускія тараканы»:

Мужчынскі таракан нарадзіўся пасьля сьмерці савецкага звароту «таварыш». А жанчыны ў беларускіх савецкіх гарадах і да таго былі «жэншчынамі». (...)

Змагаючыся з гэтым «палавым» тараканам, гэта значыць, адказваючы зваротам на зварот, я ня раз трапляў у самыя розныя, і не заўжды вясёлыя, сытуацыі. У якіх ня раз было сорамна за сябе. Памятаю, калі адкрыўся клюб «Гудвін», яго адміністратарка, высокая вамп-бляндынка, падказала мне, дзе гардэроб. «Сюда прахадзіце, мужчына». «Спасіба бальшое, жэншчына». «Я дзевушка!» «Навошта такія падрабязнасьці?» «А как жа мне вас называць?» «Калі вам зручна па-руску, тады «гаспадзін». І тут яна нечакана ўзарвалася. «Вы мне не гаспадзін. А я Вам не рабыня!» «Дык мы можам памяняцца ролямі», – сарвалася ў мяне зь языка. На яе віскат прыбег сам гаспадар клюбу Кузін і доўга яе супакойваў.

Памятаю, як адна ўкраінка са Львова, саракагадовая прыгажуня, што пераехала да мужа ў Менск, казала сьмеючыся: «У Львове я была пані! А тут стала «дзевушкай».

Асабліва такі люстраны зварот уводзіць у ступар людзей у форме. Неяк на стадыёне, праходзячы праз «рамку», я пачуў ад міліцыянта. «Мужчіна! А содержімое карманов!» На што я адказаў «Мужчіна, спасібо! Што ешчё вам паказаць, мужчіна?» Зірнуўшы на міліцыянта, я зразумеў, што сказаў нешта ня тое. Па ягоным зьбянтэжаным твары можна было падумаць, што ён не зусім «мужчіна».